(T)huis

Om op deze vraag te kunnen antwoorden heb ik gesteund op de literatuur van Gaston Bachelard en Georges Perec, die ruimte niet enkel beschouwen als een fysieke constructie, maar ook als een leefwereld die betekenis krijgt door gebruik, herinnering en gewoonte. Vanuit die invalshoek wordt thuis gelezen als de optelsom van huis en (be)wonen: een plaats wordt pas thuis wanneer ze bewoond, toegeëigend, gekend en bemind wordt. (Be)wonen omvat daarbij meer dan aanwezigheid alleen; het ontstaat uit de samenhang tussen mens, routines, relaties en herinneringen.

Op basis hiervan wordt het begrip thuis ontleed in drie lagen: het bestaande, het bebouwde en het bewoonde. Deze driedeling geprojecteerde ik op Aldo van Eycks eigen woning in Loenen aan de Vecht via tekeningen die de ruimtelijke en betekenisvolle gelaagdheid van het huis zichtbaar maken. Zo ontstaat een onderzoeksmethode waarin architectuur niet los wordt gezien van het dagelijkse leven, maar juist als drager van dat leven wordt onderzocht. De woning fungeert daarbij als casus om de overgang tussen abstracte theorie en concrete ruimtelijke ervaring tastbaar te maken.

Hoe kan deze opvatting van thuis als tijdelijk en bewonersgebonden, richting geven aan een ruimtelijk ontwerp? En hoe kunnen architecturale ruimte, gebruik en identiteit elkaar versterken en bijdragen aan een tijdelijk (T)huiskomen?”