Kunst Højskole
Manno Van Herck
Master Interieurarchitectuur
2025 – 2026
studio
Morfologie van het Interieur
promotoren
Eva Storgaard
Marjan Michels
Axelle Vertommen
Zicht op textielatelier
Beeldhouwatelier met gordijn systeem voor flexibiliteit.
Tekening van één van de tentoonstellingsplekken verspreid over de site.
Inkom Met tentoonstellingsplek.
Foto maquette: gordijn visual complexity – van alle lijnen in de ruimte.
Kunst Højskole
De abdij van Herkenrode wordt herbestemd tot een kunsthøjskole: een Scandinavisch concept voor een school waar wonen, leren, maken en ontmoeten samenkomen. De nadruk ligt niet enkel op vaardigheden, maar ook op het creëren van een bruisende en inspirerende leefomgeving waarin studenten van elkaar leren en samen groeien.
Binnen deze højskole staan de kunstvormen beeldhouwen, textieldesign en poëzie centraal. Deze verschillende vormen creëren samen een bredere ervaring van wat verbeelding kan inhouden.
Het project vertrekt vanuit de waarden van de Scandinavische højskole, waar de nadruk ligt op gemeenschap, ontmoeting en persoonlijke ontwikkeling. Kunst beperkt zich daarom niet tot de ateliers, maar zit verweven in het dagelijkse leven op de site. Studenten wonen, werken, ontspannen en tonen hun werk binnen dezelfde omgeving.
Kunstwerken van de studenten worden verspreid over de volledige site tentoongesteld. Op verschillende plaatsen worden nieuwe structuren toegevoegd waar ruimtelijke leegtes aanwezig zijn of waar kunst de bestaande architectuur versterkt. Zo ontstaat een netwerk van tentoonstellingsplekken dat uitnodigt om de site op een nieuwe manier te ontdekken.
De ontwerpvisie is geïnspireerd op de werkwijze van Lucas Van Herck, die eerder op de site actief was. Het ontwerp bouwt voort op de bestaande architectuur zonder deze te imiteren. Dit gebeurt aan de hand van de materialen: groen staal in combinatie met hout en (geweven) textiel.
Het staal vormt een duidelijke hedendaagse laag die zich onderscheidt van de historische abdijarchitectuur. Hout en textiel brengen warmte, tactiliteit en een menselijke schaal binnen het project.
Nieuwe toevoegingen worden bewust leesbaar gehouden als hedendaagse interventies. Hierdoor blijven de verschillende historische lagen zichtbaar en ontstaat een dialoog tussen verleden en heden.