Biezenmortel maal drie

Ons onderzoek vertrekt vanuit de vaststelling dat Biezenmortel wel dorpse kwaliteiten bezit, maar dat ze vaak versnipperd zijn. Er is geen duidelijk dorpshart, het woningaanbod is beperkt, de auto dominant en de relatie met het landschap is verzwakt. Net daarom wordt het bestaande weefsel door ons niet gezien als een beperking, maar als een plek vol verborgen potentieel.

We selecteerden drie onderzoeksgebieden als testvelden. De Capucijnenstraat vormen we van doorrijdstraat om naar groene ontmoetingsstraat, met ruimte voor voorzieningen, trage mobiliteit, water, landschap en ontmoeting. Door parkeren anders te organiseren en verblijf meer plaats te geven, wordt de straat opnieuw een drager van dorpsleven. Het klooster verbinden we met het dorp en krijgt plaats voor wonen, school, collectieve functies, ontmoeting en publiek groen. Zo wordt bestaand patrimonium geen afgesloten eiland, maar een gedeelde plek voor het dorp. In de Rijetdonckstraat en Engelenhoef tonen we hoe verkavelingswijken kunnen verdichten door bestaande woningen te herwerken, nieuwe typologieën te introduceren, koterijen weg te nemen en tuinen collectiever en landschappelijker te maken.

Samen vormen we met deze ingrepen geen vast masterplan, maar een ontwerpend pleidooi voor een andere manier van groeien. Ze bewijzen op schaal van de onderzochte plekken dat Biezenmortel maal drie haalbaar wordt zonder nieuw landschap aan te snijden. Verdichting wordt zo geen bedreiging voor het dorp of het landschap, maar een kans om van Biezenmortel een echt dorp te maken: dichter, socialer, veelzijdiger en zorgvuldiger verbonden met haar landschap.